Uzależnienie od hazardu jak i inne nałogi jest chorobą, która nigdy nie ma swego końca, pacjent nigdy nie będzie całkowicie wyleczony, jedyne co można to powstrzymać chorobę.

Pierwszym krokiem do zrozumienia uzależnienia jest zaakceptowanie tego faktu przez samego hazardzistę, nie pomogą żadne tłumaczenia i prośby o leczenie ze strony najbliższych jeśli zabraknie samoświadomości bycia chorym. Niestety dojście do takiego stanu trwa czasami całe lata i okupione jest cierpieniem nie tylko hazardzisty, ale i osób z jego otoczenia. Osoba uzależniona musi sięgnąć przysłowiowego dna, aby zrozumieć, że już jest u kresu wytrzymałości i jak bardzo zniszczył swoje życie.

Paradoksalne jest, że spośród wszystkich grających w gry hazardowe ponad 90% graczy nie uzależnia się od gry, co jednak nie pomniejsza wagi problemu jakim jest uzależnienie od hazardu.

Każdego, kto jest uzależniony charakteryzuje określony zestaw pewnych cech, oto niektóre z nich:

• Niezgoda na otaczający świat. Poczucie niechęci, pustki, niezadowolenie, potrzeba znalezienia innego lepszego świata, świata marzeń i hazardu.
• Brak dojrzałości emocjonalnej i bycia odpowiedzialnym. Dziecinne podejście do posiadania wszystkiego jak najmniejszym kosztem i bez zbędnych wysiłków.
• Nieustanne uleganie pozornym korelacją, czyli przekonaniu, że istnieje niezaprzeczalna zależność pomiędzy pewnymi zdarzeniami, choć ona tak naprawdę jej brak.
• Hazardziści interpretują swoje przegrane jako elementy pewnej całości, które w ostateczności mają ich doprowadzić do wielkiej wygranej. Np. hazardzista obstawia na kole ruletki liczbę siedem, a gdy wypadnie dziewiątka to usprawiedliw taki obrót sprawy, że sąsiaduje ona z siódemką, zatem jest częścią całej gry a nie porażką.

Kolejne fazy uzależnienia